| Regieplanning | Contact | Biografie
| Historiek Regies | Archief Regies | Foto's Regies |
| Backstage | Linken | Gastenboek | Startpagina |


DE LEIEZONEN - DRONGEN


24 - 25 - 29 - 31 maart en 1 april 2017 telkens om 20u.
Parochiaal Centrum, Oude Abdijstraat 3 - Drongen

met:
Kelly Desmet, Ann-Sophie Sleeuwaert, Paul Cassiman, Annemie De Bock, Hein Van Holsbeke, Stevie Van Vooren, Hanne, Nora en Ante

Reservatie vanaf 19 maart 2017



HET VERHAAL

Bij het leeghalen van het ouderlijke huis ontdekt Judith de spulletjes van Anne,
haar twee jaar oudere zus die kort daarvoor zelfmoord heeft gepleegd.
Anne hing zichzelf op in de garage.
Het touw maakte een blauwe striem in haar nek,
net zo een striem als toen ze geboren werd en de navelstreng haar bijna deed stikken.
"Door dat bloesje met dat hoog opstaande kraagje was het mooi gecamoufleerd.
Ze lag er mooi bij... dat zei iedereen. Ze zag er rustig uit", zegt de moeder.

Maar het leven voor Anne was niet rustig.
Aan de hand van Judith, die tussen de oude rommel ook brieven van haar zus vindt,
worden we meegevoerd in dit treurige leven dat zo kort duurde en zo hevig was.
Beelden van Judith en Anne als kleine onschuldige meisjes luisterend naar sprookjes, zittend op vaders schoot.
Een aardige man, een man van niveau, geslaagd in het leven, geslaagd in zijn gezin.
Zijn vrouw staat hem altijd en in alles terzijde, keurig en op de achtergrond.
Heel langzaam en nauwelijks voelbaar, groeien de verhoudingen in het gezin echter scheef.
Anne trekt meer naar haar vader, Judith naar haar moeder.
De spelletjes worden anders van aard, geheimzinniger, gebeuren achter gesloten deuren.
Meer en meer raakt Anne in een isolement, gehuld in haar laken als een cocon...
Maar Anne moest eerst doodgaan voordat de giftige gassen onder de oppervlakte van dit verziekte gezin konden ontsnappen
en de schuldige stilte kon worden verbroken.

Schrijf me in het zand beoogt geen sluitende analyse over incest te geven, geen volledige opening van zaken.
Het laat bij flitsen openbarende beelden zien, emoties van geschonden mensen, beelden van een raadselachtig geheel.
Soms lijkt het of de herinneringen van de personages zich onder water afspelen, in een ander domein dan de werkelijkheid.
De personages zijn niet realistisch, eerder verscherpt waargenomen, soms gedroomd, maar niet vaag,
eerder geselecteerde verhevigde momenten,
onontkoombaar als onder een vergrootglas waargenomen of op een operatietafel.
Traumatisch. Onuitwisbaar.


INEZ VAN DULLEMEN

Inez van Dullemen, Nederlandse prozaschrijfster, toneelschrijfster en journaliste
werd geboren in Amsterdam op 13 november 1925 als dochter van de schrijfster Jo van Dullemen-de Wit.
Ze volgde een opleiding tot logopediste, welk vak ze enige jaren uitoefende.
Ze debuteerde met “Ontmoeting met de andere” (1949).
In 1950 kreeg ze een reisbeurs voor “Het wiel “(1950) en reisde door Spanje en Frankrijk,
waar ze in Parijs mime- en toneelspeler Erik Vos ontmoette met wie ze in 1954 trouwde.
Tijdens een verblijf in de Verenigde Staten schreef ze reportages voor “de Volkskrant”,
die ze in 1967 bundelde in “Op zoek naar de olifant”.
Grotere bekendheid kreeg Van Dullemen met haar kroniek “Vroeger is dood” (1976),
geschreven naar aanleiding van het overlijden van haar ouders.
Het boek werd door Ine Schenkkan verfilmd.
Voor het Theater van het Oosten schreef ze in 1989 het toneelstuk “Schrijf me in het zand”.

Van Dullemen is in haar werk vrijwel voortdurend op zoek naar de echte drijfveren,
de werkelijke passies van haar personages.
Dat gebeurt ook in “Het gevorkte beest “(1986), die als haar belangrijkste roman wordt gezien
en die voor de AKO-prijs werd genomineerd.
In 1992 bewerkte ze de roman voor toneel
en onder de titel “Labyrint” werd het onder regie van Erik Vos op de planken gebracht.
Voor Toneelgroep De Appel, waarvan haar echtgenoot artistiek leider is,
maakt ze bewerkingen of vertalingen van toneelstukken.

In de roman “Het land van rood en zwart” (1993) laat ze een zeer oude vrouw terugblikken
op de afgelopen eeuw en die terugblik op een leven vol idealen leidt tot een negatief resultaat.
Van die idealen blijkt weinig terecht gekomen.
Inez van Dullemen kreeg voor deze roman de Henriëtte Roland Holstprijs 1996.

Met “Maria Sibylla, een ongebruikelijke passie” (2001) schreef Van Dullemen een vie romancée
over Maria Sibylle Merian, tekenares, schilderes en natuuronderzoekster uit de zeventiende eeuw
en bekend geworden door haar prachtige insecten- en bloementekeningen.

In 1989 kreeg ze de Anna Bijnsprijs voor haar gehele oeuvre.